Pełna specyfikacja:

• Procesor: ARM 11 600 MHz
• Pamięć: 128 MB
• Technologia druku: laserowa
• Rozdzielczość druku: 600 dpi
• Prędkość druku: czerń (16 str/min), kolor (4 str/min)
• Podajnik: 150 arkuszy
• Rekomendowana wykorzystanie: 250-950 arkuszy miesięcznie
• Rozdzielczość skanu: 1200 dpi
• Interfejs: USB 2.0, Ethernet 10/100
• Łączność bezprzewodowa: Wi-Fi 802.11b

Pierwsze wrażenia

Jak już wspomniałem, testowana drukarka jest jednocześnie urządzeniem wielofunkcyjnym. Pod względem wymiarów nie różni się ona od innych produktów w tej klasie. Spokojnie zmieści się na typowym biurku, tuż obok komputera. Obudowa urządzenia wykonana jest z czarnego plastyku, który może być postrzegany jako wada. Faktem jest bowiem, że przyciąga kurz jak magnes. Można jednak odwrócić sytuację i powiedzieć: może to sygnał, że warto częściej sprzątać w pokoju/biurze?

Instalacja urządzenia

M175nw to nad wyraz wszechstronne urządzenie. Poza tradycyjnym połączeniem USB, drukarka potrafi komunikować się z komputerem po przez Ethernet lub Wi-Fi (jako urządzenie sieciowe) oraz przez e-mail (funkcja ePrint). Proces instalacyjny jest jednak ograniczony tylko do pojedynczej płyty. Pod Mac OS X instalacja ogranicza się praktycznie do 4 kliknięć i podania hasła administratora. Drukarka zostanie automatycznie rozpoznana w sieci i po kilku chwilach będzie gotowa do użycia.

Jakość wydruku

Jak wspomniałem we wstępie, testowana drukarka jest kolorową laserówką. Jest to pierwsze urządzenie tego typu z którym mam do czynienia. Testowe wydruki zaskoczyły mnie jednak swoją jakością. Nawet na zwykłym papierze, reprodukcje fotografii są bardzo dobre. Żadnych smug. Pokrycie tuszem jest bardzo jednolite. Fotografie są może trochę wyblakłe, ale często to kwestia kalibracji zdjęcia pod kątem konkretnej drukarki. Wydruk sprawia wrażenie jakby był lakierowany.

Ktoś z Was może zapytać, a co ze zużyciem tonerów (drukarka posiada ich 4)? Otóż nie jestem w stanie ocenić tempa zużycia materiału drukującego. Nigdy wcześniej nie korzystałem z drukarki tego typu, dlatego też nie mam porównania.

Skaner

M175nw jest urządzeniem sieciowym. Umożliwia nie tylko drukowanie w sieci lokalnej, ale również i skanowanie. Z punktu widzenia użytkownika nie ma jednak różnicy jaką drogą skan dociera do komputera. Wszystko dzieje się w tej samej aplikacji. Nie zauważyłem nawet jakiejś różnicy w szybkości skanu sieciowego, w porównaniu do skanu przez USB. Wszystko wskazuje na to, że urządzenie stosuje jakiś algorytm kompresji, w wysyłanym do komputera obrazie. Jest to jednak sygnał, że skaner może być nie wystarczający do profesjonalnych zastosowań graficznych.

ePrint

Najciekawszą funkcją MW175nw wydaje się ePrint. Funkcja ta pozwala drukować z takich urządzeń jak smartphone’y i tablety. Wykorzystuje do tego najzwyklejszy w świecie adres e-mail. Po konfiguracji usługi, HP udostępnia nam adres poczty, przypisanej do posiadanej przez nas drukarki. Następnie wystarczy wysłać wiadomość z naszego urządzenia, a 2-3 minuty później drukarka „wypluje” nasz dokument.

Drukowanie przy użyciu ePrint wpiera załączniki w wielu formatach. Pliki graficzne: JPEG, TIFF, BMP, PNG i GIF. Dokumenty: PDF, Microsoft Word i PowerPoint. Pliki Excel nie są obsługiwane, prawdopodobnie ze względu na ich strukturę. Można to jednak łatwo obejść. Wystarczy tylko zapisać interesujący nas fragment w PDF, a następnie wysłać na adres drukarki.

Jeśli wewnątrz wiadomości nie zamieścimy żadnej treści, tylko załączniki, wtedy ePrint wydrukuje tylko załączniki. Warto o tym pamiętać jeśli nie chcemy non stop drukować podpisów do naszych maili.

HP postarało się zabezpieczyć ePrint przed potencjalnym spamem. Jedną z dostępnych możliwości jest określenie listy adresów, z których akceptowane maile do druku. Dostępne są również inne narzędzia, ale te, o którym napisałem, wydaje się najbardziej efektywne.

Ogólne wrażenia z użytkowania

Urządzenie jest cichsze od laserówek, z którymi miałem dotychczas do czynienia. Nie jest to jednak jakaś dramatyczna różnica, gdyż drukarki tego typu już od dawna nie są tak głośne jak były kiedyś.

W trakcie testów zauważyłem jednak, że drukarka jest nieco wolniejsza od mojej własnej, sieciowej laserówki. Po wysłaniu dokumentu do drukarki, mija kilkanaście sekund zanim urządzenie rozpocznie druk. Nie wiem z czym może to być związane. Atramentówka nadal pozostaje jednak wolniejsza;)

Podsumowanie

M175nw to bardzo ciekawa laserowa drukarka dla małej firmy. Jej największą zaletą jest według mnie cena urządzenia, która kształtuje się na poziomie tysiąca zł. Jest to bowiem jedno z najtańszych urządzeń wielofunkcyjnych na rynku, które dysponuje kolorowym laserowym drukiem. Jakość wydruku jest bowiem warta swojej ceny. Gdyby tylko nie cena kompletu tonerów. Musimy jednak pamiętać, że taka drukarka ma na siebie zarabiać, a przynajmniej wspomagać zarabianie.

Plusy i minusy

+ Cena
+ Jakość wydruku
+ Cicha praca
+ Prosta obsługa
+ ePrint

- Wolny druk sieciowy

Ocena: 4,5/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Hewlett-Packard Polska

A jutro zapraszam na konkurs, w którym do wygrania będzie nowiutka HP LaserJet Pro 100 Color MFP M175nw:)

Na początek kilka słów o specyfikacji urządzenia.

Western Digital My Book Live

• Pojemność: 1 TB
• Interfejs: Ethernet 10/100/1000
• Systemy operacyjne: Windows XP/Vista/7, Mac OS X Leopard/Snow Leopard
• Protokoły: DLNA/UPnP

Estetyka i wykonanie

Zacznę od poinformowania Was, że prywatnie jestem posiadaczem starszej generacji testowanego dysku. Jest nią biały My Book World 1 TB z 2009 roku. Dlatego też mam okazję porównać oba dyski oraz odnieść się do wyglądu i funkcjonalności modelu Live.

Nowy MyBook jest przede wszystkim cieńszy od swojego poprzednika. Urządzenie nadal skrywa wewnątrz 3,5 calowy dysk WD, a pomimo to zostało odchudzone. Podejrzewam, że częściowo ma to związek z przeprojektowaniem płyty głównej urządzenia oraz rezygnacją z dodatkowych portów.

W przeciwieństwie do starszej generacji, Live nie posiada portu USB, który umożliwiał rozszerzanie pojemności urządzenia przy użyciu zewnętrznych dysków. Live posiada tylko port Ethernet i to za jego pomocą komunikuje się ze światem.

Pomimo tego braku (o którym więcej w dalszej części) wykonanie My Book Live oceniam pozytywnie. Dysk posiada matową, ciemną obudowę, która pozwala go łatwiej „zakamuflować” i nie zarysuje się tak szybko jak to miało miejsce w przypadku starego, połyskliwego My Booka World. Ktoś zapyta: a gdzie ta obudowa ma się zarysować skoro, dysk sieciowy z definicji stoi w miejscu? Odpowiem tylko, że definicja mija się często z praktyką. Uzasadnienie poparte przykładem w dalszej części testu.

Instalacja i użytkowanie

Przygotowanie My Book’a do pracy jest dość proste. Podłączamy dysk do routera, a następnie do gniazdka elektrycznego. Dysk rozpoczyna procedurę startową, a po kilkudziesięciu sekundach w zasobach sieciowych Windows 7 i Mac OS X (o ile nasz router jest poprawnie skonfigurowany) pojawia się nowa partycja. W Windows XP konieczne jest natomiast doinstalowanie dostarczonego przez WD oprogramowania.

Gdy wszystko już ruszy, możemy bez przeszkód kopiować pliki na dysk, uruchamiać je bezpośrednio z niego, tak jak gdybyśmy robili to z lokalnym nośnikiem. Zaletą dysku sieciowego jest jednak możliwość udostępniania jego zawartości wszystkim komputerom oraz innym, kompatybilnym urządzeniom podłączonym do lokalnej sieci.

Funkcje

Western Digital, reklamując My Book Live bardzo podkreśla multimedialny charakter swojego produktu. Nie oznacza to jednak, że firma zrezygnowała z bardziej profesjonalnych funkcjonalności. Od tych drugich zaczniemy.

WD SmartWare i Time Machine
WD wyposażyło swój dysk w bardzo ważną funkcjonalność jaką jest zdolność do automatycznego robienia kopii zapasowych danych z komputerów podłączonych do sieci lokalnej. Rozwiązanie wspiera systemy Windows i Mac OS X. W przypadku tego pierwszego konieczne jest doinstalowanie i skonfigurowanie oprogramowania WD SmartWare, które zajmuje się procesem tworzenia kopii. Natomiast w przypadku komputerów Apple, wystarczy tylko uruchomić program Time Machine, wybrać My Booka jako docelowy dysk do składowania kopii, a reszta potoczy się automatycznie.

Przestrzegam Was jednak przed robieniem kopii zapasowych przez Wi-Fi. Nie twierdzę, że się nie da, bo można. Ale skopiowanie kilkuset gigabajtów danych w pierwszej kopii, a następnie kilku-kilkunastu giga w ramach aktualizacji, przez Wi-Fi potrafi być męczące, szczególnie jeśli w tym samym czasie chcemy pracować z komputerem i korzystać z internetu. Dlatego też, do wykonywania kopii zapasowych zalecam podpięcie komputera bezpośrednio do routera, przewodem sieciowym. Prywatnie stosuję jeszcze drastyczniejszą metodę. Otóż odłączam dysk od routera i podpinam go przez Ethernet bezpośrednio do komputera. Kopia zapasowa realizowana jest szybko, a ja mogę bez przeszkód pracować z komputerem. To jest właśnie jedna z tych okazji kiedy dysk sieciowy jest przemieszczany.

DLNA/UPnP
Jak wspomniałem we wstępie tej części, My Book Live jest urządzeniem o silnym zabarwieniu multimedialnym. Dysk wspiera standard DLNA, który pozwala różnym, kompatybilnym urządzeniom odtwarzać multimedia w nim zgromadzone. Wystarczy tylko umieścić posiadane pliki w specjalnych katalogach, przeznaczonych dla filmów, muzyki oraz zdjęć. Urządzenia wspierające DLNA powinny od razu pokazać listę plików dostępnych we wspomnianych katalogach.

Ale jak to wygląda w praktyce? W praktyce, konsola PlayStation 3 rozpoznaje dysk bez zająknięcia i pozwala odtwarzać z niego wszystkie wspierane rodzaje multimediów. Podobnie odtwarzacz WDTV Live HD (model bez własnego dysku). Dzięki urządzeniom tego typu możemy odtwarzać filmy na ekranie telewizora, przeglądać zdjęcia z przepastnej biblioteki fotografii lub po prostu słuchać zgromadzonej na dysku muzyki. Największą zaletą jest jednak jednoczesny dostęp do tych plików z wielu urządzeń. Aby pozostać sprawiedliwym, muszę jednak przyznać, że w praktyce, wszystkie te urządzenia powinny być połączone kablowo, aby osiągnąć pełną wydajność. Nie mniej funkcjonalność DLNA jest bardzo przydatna bo pozwala w łatwy sposób stworzyć centralną bibliotekę multimediów.

Serwer iTunes
Ostatnią funkcją dysku jaką pozwolę sobie opisać jest serwer iTunes, który podobnie jak opisane powyżej DLNA, pozwala udostępniać multimedia, a dokładnie muzykę. Wszystkie utwory, które składować będziemy w dedykowanym dla muzyki katalogu, dostępne będą w iTunes, w sekcji „Udostępniane”. W ten sposób wszystkie wszystkie domowe komputery mogą zawsze mieć dostęp do tych samych utworów.

Podsumowanie

Jako użytkownika dysku sieciowego z 2-letnim stażem nie trzeba mnie przekonywać o zaletach urządzenia tego typu. Testowany przeze mnie My Book Live ma natomiast tą zaletę, że jest prosty w użyciu i nie wymaga od użytkownika zaawansowanej wiedzy z zakresu technologi sieciowej. Jedynym zastrzeżeniem jakie mam do My Booka (nie tylko opisywanego modelu) to brak interfejsu USB i możliwości podłączenia go do komputera jako typowego dysku. My Book Live jest na tyle mały, że mógłby pełnić również funkcję dysku przenośnego.

Plusy i minusy

+ Prosty w użyciu
+ Dobry mechanizm kopii zapasowej
+ Wsparcie DLNA
+ Wsparcie iTunes

- Brak interfejsu USB

Ocena: 4,5/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Western Digital

Pełna specyfikacja:

• Procesor: 533 MHz
• Ekran: 9,7 cala o rozdzielczości 1200×825 i 16 odcieniach szarości
• Pamięć: 256 MB RAM, 2 GB Flash
• System: Linux
• Wspierane formaty: PDF (obsługa DRM ADE), ePub (obsługa DRM ADE), TXT, HTML, RTF, PRC, CHM, DJVU, DOC, FB2, FB2.zip, TCR, JPG, BMP, PNG, TIFF
• Łączność: WiFi b/g, 3G, Bluetooth
• Wymiary: 192 x 263 x 11,5 mm
• Waga: 530 g
• Bateria: 1530 mAh

Estetyka i wykonanie

Pocketbook Pro 903 to właśnie jeden z tych czytników, które koniecznie chcą przypominać tablet. Gabaryty urządzenia są bardzo zbliżone do iPada, a przekątna ekranu jest już identyczna i wynosi 9,7 cala. Od tabletu Apple, czytnik najbardziej odróżnia spora ilość klawiszy funkcyjnych rozmieszczonych na obudowie. Ciężko jest się przyzwyczaić do ich obsługi z tego względu, że w zależności od sytuacji spełniać mogą zupełnie różne funkcje. Przykładowo klawisz Home, który w niemal każdej aplikacji służy jako powrót do menu głównego czytnika, przy otwartej książce przenosi do spisu treści, natomiast przy otwartej przeglądarce internetowej otwiera stronę ustawioną jako główną. Co ciekawe jest drugi klawisz o podobnym działaniu – ten jednak przenosi do głównego menu zawsze, niezależnie od tego jaka aplikacja jest w danej chwili otwarta.

Patrząc na specyfikację modelu Pro 903 trudno nie oprzeć się wrażeniu, że jest on przeładowany niepotrzebnymi ficzerami. Łączność 3G i Bluetooth jest całkowicie zbędna. W urządzeniu tego typu można by się obejść także bez akcelerometru, który i tak nie w każdej z aplikacji działa (a trzeba dodać, że udostępnione programy policzyć można na palcach obu rąk).

Ekran i notatnik

Wielkość ekranu to jednocześnie plus i minus. Większy ekran jest jednoznaczny z większymi gabarytami urządzenia co z kolei przekłada się na zwiększoną wagę. Trzymanie urządzenia w ręku jest męczące na dłuższą metę i mało wygodne. Z drugiej strony większy ekran to dużo wygodniejsze sporządzanie notatek. Za pomocą dołączonego do zestawu rysika notuje się całkiem przyjemnie. Trochę brakuje opcji dodania linii lub kratek podczas pisania dla ułatwienia zachowania równych odstępów pomiędzy wierszami.

System operacyjny i podzespoły

W Pocketbooku personalizacja jest dość ograniczona. Możemy wybierać pośród kilku dostępnych układów ekranu głównego i czcionek. Podstawowy ekran dostosowywać można także za pomocą monokształtnych kwadratowych widgetów, wśród których jednak nie możemy przebierać… Z ekranu głównego w zależności od wybranego układu mamy dostęp do ostatnio otwartych książek, podstawowego menu (ze skrótami do m.in. muzyki, biblioteki, menedżera plików czy aplikacji) oraz doczepionych widgetów.

Pro 903 kryje w sobie procesor taktowany 533 MHz, 256MB pamięci RAM oraz 2GB wbudowanej pamięci, którą poszerzyć można o kolejne 32GB za pomocą kart pamięci. Specyfikacja przedstawia się więc całkiem nieźle.

Sprzęt działa pod kontrolą systemu opartego na jądrze Linux. W teorii daje to spore możliwości modyfikacji – w praktyce jednak wielu takich nie ujrzymy (o ile jakiekolwiek). Po pierwsze czytniki książek elektronicznych wciąż nie wyszły z miana produktu niszowego. Inna sprawa, że Pocketbook nie ma takiej siły przebicia aby zainteresować sobą szersze grono odbiorców.

Przeglądarka internetowa

Aplikacja przeglądarki działa całkiem sprawnie pod względem prędkości ładowania stron i zgodności ze standardami. Problem rodzi się podczas wprowadzania tekstu: możliwe jest to tylko za pomocą rysika (wykrywanie dotyku realizowane jest w technologii Wacom – takiej samej jak w tabletach graficznych). W połączeniu z czasem reakcji elektronicznego papieru mamy jeden wielki koszmar. Dopiero pół sekundy po trafieniu w literkę jest ona wprowadzana – po wprowadzeniu w ten sposób dwóch trzech wyrazów trzeba zrobić chwilkę przerwy, ponieważ czytnik nie nadąża z wprowadzaniem liter i niektóre zaczyna losowo pomijać. Drugą bolączką klawiatury jest brak możliwości wprowadzania polskich znaków co eliminuje wiele z możliwości jakie mogłąby za sobą nieść przeglądarka. Ogromnym minusem jest również sposób przewijania stron. Ze względu na specyfikę elektronicznego papieru najpierw przeciągamy pasek przewijania, jednak dopiero po dłuższej chwili widzimy efekt.

Książki czyta się bardzo przyjemnie. Ilość wspieranych formatów jest bardzo pokaźna i powinna każdego zadowolić. Z obsługą polskich znaków także nie ma najmniejszego problemu o ile oczywiście nie popełnimy błędu przy doborze kodowania podczas konwersji książki z innego formatu. Aplikacji czytnika (czyli tej najważniejszej w całym urządzeniu) nie można nic zarzucić, bo znakomicie spełnia rolę, do której została stworzona.

Podsumowanie

Elektroniczny papier nie ma sobie równych – czytanie książek za jego pośrednictwem jest wygodne i daje naturalne odczucia. Jeśli dodać do tego bardzo dobrze napisany program do czytania książek mamy prawie ideał – jedyne czego brakuje to odpowiednie gabaryty, waga i cena. Czytnik jest po prostu trochę za ciężki i na pewno, za drogi, w stosunku do swoich możliwości. Pocketbook Pro 903 za wszelką cenę chce być tabletem typu iPad, co zdecydowanie nie wychodzi mu na dobre. Przeładowanie zupełnie zbędnymi funkcjonalnościami (z punktu widzenia osoby chcącej wyłącznie czytać cyfrowe książki), nie najlepiej dobrane gabaryty urządzenia, nareszcie zupełnie nieprzekładająca się na możliwości urządzenia cena nie czynią z Pocketbooka produktu atrakcyjnego. Szczerze mówiąc zamiast Pro 903 radziłbym kupić pełnowartościowy tablet (pierwszego iPada) i dużo lepszy czytnik książek elektronicznych, jakim bez wątpienia jest Kindle 3.

Plusy i minusy

+ Bardzo dobry ekran
+ Wsparcie różnorodnych formatów dokumentów

- Rozmiary
- Waga
- Kiepski stosunek możliwości do ceny

Ocena: 3/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Czytio.pl

Zanim jednak przejdę do recenzowania aplikacji, pozwolicie że zaprezentuję Wam przykładowe nagranie, które zrobiłem przy użyciu iMotion HD:

Jak już wspomniałem, aplikacja umożliwia ona wykonywanie fotograficznych animacji poklatkowych. Nie jest to oczywiście jedyna aplikacja na iOS (o innych systemach nie wspominając), która pozwala wykonać animację tego typu. Według mnie iMotion HD wyróżnia się jednak kilkoma bardzo ciekawymi funkcjonalnościami.

Po pierwsze, umożliwia ona zaprogramowanie automatycznego wyzwalania migawki, w zakresie od co 1 sekundę, aż do co 24 godziny. W tym ostatnim, najszerszym zakresie możemy pokusić się o utrwalenie np. kwiatka rozkwitającego w doniczce. Oczywiście, musimy pamiętać o zapewnieniu zasilania naszemu iPhone, iPodowi lub iPadowi. Z moich testów wynika, że iPod Touch 4G, od pełnego naładowania wytrzyma około 2,5 godziny robiąc zdjęcia co minutę.

Zaprogramowana migawka to jednak nie wszystko. Mamy również kilka opcji ręcznego wyzwolenia jej. Pierwszą z nich jest wyzwolenie przez naciśnięcie ekranu. Wykorzystujemy tą opcję gdy chcemy samodzielnie animować jakieś obiekty, powiedzmy przesuwające się po stole pudełka. Przesuwamy pudełka, naciskamy ekran, aby utrwalić klatkę i tak w kółko, aż do otrzymania kompletnej animacji.

Kolejną metodą jest wyzwolenie migawki przy pomocy dźwięku, np. klaśnięciem. W opcjach ustawiamy poziom czułości mikrofonu na odpowiednio niskim poziomie, tak aby tylko klaśnięcie wyzwoliło migawkę. Ta metoda może być przydatna szczególnie gdy chcemy utrwalić klatkę bez podchodzenia do urządzenia.

Ostatnią metodą (i chyba najciekawszą) wyzwalania migawki jest metoda zdalna. Umożliwia ona wykorzystanie drugiego urządzenia z iOS jako pilota zdalnego sterowania, który pozwala przez Wi-Fi nie tylko zdalnie zrobić zdjęcie, ale również podejrzeć widok z kamery pierwszego urządzenia (tego które utrwala animację).

Wykonane przy użyciu aplikacji zdjęcia możemy potem zapisać w postaci pliku filmowego. Warto również nadmienić, że iMotion HD, tuż przed kompresją pozwala ustalić ilość klatek na sekundę, w jakiej film będzie odtwarzany. To bardzo przydatna funkcjonalność, gdyż pozwala płynnie regulować długość i tempo finalnego dzieła.

Podsumowując, iMotion HD to naprawdę świetna aplikacja, która bez wielkiego warsztatu filmowego lub drogich systemów spustowych pozwala tworzyć własne animacje poklatkowe. Animacje to jednak coś dla osób o twórczym usposobieniu. Zwykli śmiertelnicy po prostu niech postawią swoje urządzenie z iMotion HD w oknie, zaprogramują tempo migawki i po kilku godzinach otrzymają piękny zachód słońca, albo wschód, albo po prostu nagranie mijającego nad osiedlem dnia.

Aplikacja dostępna jest w App Store i kosztuje 0,79 € za pełną wersję.

Zacznijmy od szybkości testowanej drukarki. Otóż HP Deskjet Ink Advantage 2060 może stawać w szranki z drukarkami laserowymi pod względem szybkości druku. Mam oczywiście na myśli druk w trybie podstawowym jakim jest szkic roboczy. Pozwala on osiągnąć prędkość druku na poziomie od 2 do 5 sekund na stronę. W przeciwieństwie do innych drukarek, Deskjet Ink Advantage 2060 oferuje w tym trybie całkiem przyzwoitą jakość wydruku. Według mnie, całkowicie adekwatną do druku dokumentów tekstowych opatrzonych prostymi grafikami.

W tym kontekście, HP Deskjet Ink Advantage 2060 może być bardzo dobrą drukarką wykorzystywaną w małej firmie do druku faktur, dokumentów tekstowych (nawet w dużych ilościach) oraz innych materiałów, które w tego typu firmie mają zastosowanie. Dużą zaletą drukarki jest jej stosunkowo ekonomiczne zużycie atramentu oraz niskie koszty eksploatacyjne. Oryginalny pojemnik z czarnym atramentem powinien wystarczyć (według moich obserwacji) na około 700-800 stron tekstu. Koszt takiego pojemnika to około 35 zł.

W biurach firm drukuje się jednak nie tylko wspomniane powyżej dokumenty. Zdarza się, że konieczny jest wydruk dokumentu z dużą ilością grafik. Tutaj Deskjet Ink Advantage 2060, również poradzi sobie. Musimy jednak być świadomi, że w sytuacji kiedy liczyć będzie się jakość wydruku, automatycznie spadnie jego szybkość oraz wzrośnie koszt. To nawet nie jest wada testowanej drukarki. To po prostu specyfika technologi atramentowej. Dlatego, w firmie, w której drukuje się dużo kolorowych dokumentów, należałoby rozważyć zakup kolorowej laserówki.

Podsumowując podsumowanie. W mojej ocenie, HP Deskjet Ink Advantage 2060 to bardzo udana drukarka atramentowa, dużo ekonomiczniejsza od mojej ostatniej plujki jaką była HP PSC 1315 (pomimo mniejszych pojemników z atramentem). Testowa drukarka ma szansę sprawdzić się w małej lub średniej firmie, a już na pewno nadaje się na domową skan-druczkę. Zanim jednak podejmiecie decyzję o jej zakupie, przeczytajcie moje dotychczasowe wpisy i upewnijcie się, że mocne strony HP Deskjet Ink Advantage 2060 są zbieżne z zadaniami, które chcecie wykonać przy jej użyciu.

Test powstał dzięki uprzejmości Hewlett-Packard Polska.

Zadanie testowe:

Oferta pracy, jednen z kilkunastu podobnych dokumentów w trakcie kampanii rekrutacyjnej. Każdy z nich jest drukowany w 3 egzemplarzach dla 3 członków komisji rekrutacyjnej, która prowadzi rozmowy z wybranymi kandydatami. Dokument wewnętrzny, w miarę możliwości drukowany dwustronnie. Dość istotna szybkość druku, biorąc pod uwagę, że łącznie jest to kilkadziesiąt stron.

W ostatnim teście, materiałem do wydruku jest 4-stronicowy dokument tekstowy, opatrzony kilkoma kolorowymi ozdobnikami. Jak mogliście przeczytać w opisie zadania, dokument wydrukowany ma być dwustronnie, co ostatecznie wymaga 2 arkuszy papieru na pojedynczą kopię dokumentu.

W związku z treścią zadania, postanowiłem wykonać druk w trybie szkic roboczy. Gwarantuje on bowiem odpowiednią szybkość wydruku, przy przyzwoitej jakości reprodukcji dokumentu. Pojawia się jednak pewna niedogodność. Wynika ona z konieczności odwracania arkuszy do wydrukowania kolejnych stron (w trybie dwustronnym). Czynność ta znacząco zmniejsza szybkość druku ze względu na konieczność naszego udziału w całym procesie. Kwestia błędu w ponownym wkładaniu kartek do podajnika też nie jest bez znaczenia.

Wspominam o tym, wyłącznie ze względu na charakterystykę testu, który tutaj przeprowadzałem. Jego celem była ocena przydatności taniej atramentówki w małej lub średniej firmie. Na koniec testu nie mogę wystawić jednoznacznej oceny. Wynika to ze specyfiki samego urządzenia. HP Deskjet Ink Advantage 2060 w pewnych zadaniach firmowych spełnia się świetnie, a w innych gorzej.

Już jutro, w podsumowaniu dotychczasowych 8 testów, opiszę wspomniane powyżej plusy i minusy. Tych z Was, którzy byli z nami dotychczas, zapraszam na jutrzejszy finał testów.

Zadanie testowe:

Jeden z załączników do projektu mającego otrzymać dofinansowanie unijne. Musi zostać wydrukowany i dołączony do dokumentacji finansowej. Istotne jest to, aby jak najwięcej informacji zmieścić na jednej stronie wydruku, zachowując jednocześnie czytelność dokumentu. Jest to jeden z ok 30 załączników o podobnym charakterze, które tworzą całość projektu, więc warto też ocenić szybkość druku.

Tym razem, testowy dokument składał się z 5 stron arkuszy kalkulacyjnych, które posiadały kilka kolorowych wypełnień wewnątrz tabelek. Uznać można jednak, że jest to dokument stricte tekstowy. Dlatego też nie należało skupiać się na jakości kolorowych elementów, a położyć nacisk na szybkość wydruku.

Wydruk wykonany był w trybie szkic roboczy, co jak mogliście już przeczytać we wcześniejszych wpisach, owocuje szybkością druku porównywalną z laserówką. Wydruk 5 stron arkuszy kalkulacyjnych we wspomnianym trybie zajmuje około 20 sekund. Co do jakość wydruku, była ona po prostu poprawna. Ani jakaś wyjątkowo dobra, ani kiepska. Według mnie, całkowicie adekwatna dla druku dokumentów tekstowych.

Według mnie, HP Deskjet Ink Advantage 2060 jest świetną i szybką drukarką w kontekście dokumentów tekstowych, które pozbawione są grafik całkowicie lub tylko częściowo. Tutaj sprawdza się wyśmienicie. Gdybyście jednak chcieli przy jej użyciu wydrukować dużą ilość kolorowych grafik, w dobrej jakości, musicie uzbroić się w cierpliwość. Trwa to zdecydowanie dłużej.

Już jutro ostatnia część testu HP Deskjet Ink Advantage 2060, a w sobotę wielkie podsumowanie.

Zadanie testowe:

Intensywna graficznie prezentacja, drukowana na szkolenie w grupach po ok. 10 kopii (wymagana liczba kopii). Firma przykłada wagę do aspektów wizualnych, dlatego wydruki muszą być dobrej jakości, odpowiednio odwzorowując kolory i szczegóły.

Dokument przeznaczony do wydruku w dzisiejszym teście składał się z 14 kolorowych stron. Jako, że liczyła się jakość, a czas i prędkość wydruku nie miała kluczowego znaczenia, wybrałem tryb druku o podwyższonej jakości. Jak można było się spodziewać, wybór tego trybu znacząco obniżył szybkość druku.

Wydruk pojedynczej kopii dokumentu zajął 14 minut. Gdybym faktycznie wydrukował 10 egzemplarzy, druk zająłby około 140 minut czyli ponad 2 godziny. Jest to stosunkowo długo. Pamiętać jednak należy, że drukujemy przy użyciu atramentówki, w pełnym kolorze i wysokiej jakości.

Jakoś wydruku jest natomiast bardzo dobra. Druk jest wyraźny i dobrze nasycony pod względem koloru. Smugi na które skarży się część posiadaczy atramentówek, tutaj nie występują (przynajmniej przy oryginalnych pojemnikach z atramentem).

Na koniec dzisiejszego wpisu, w ramach podsumowania, napiszę jeszcze, że według mnie duże ilości kolorowych wydruków, nawet przy użyciu takiej atramentówki jak HP Deskjet Ink Advantage 2060, mogą być nużące. Zdecydowanie, wolałbym wydrukować ten sam dokument w czerni i bieli, oszczędzając przy tym 80% czasu zużytego na kolorowy druk.

Kolejny test wkrótce.

Zadanie testowe:
Dokumentacja, którą polski dystrybutor dołącza do dystrybuowanego produktu. Jednorazowo konieczne jest wydrukowanie kilkudziesięciu, do stu kopii takiego dokumentu. Istotny jest tutaj przede wszystkim sprawny druk dużej liczby kopii i oczywiście związane z tym koszty.

Dokument przeznaczony do druku składał się 5 stron tekstów, wśród których znalazła się pojedyncza, czarno-biała grafika przedstawiająca wykres liniowy. W związku z tym, druk postanowiłem wykonać w trybie czarno-biały szkic roboczy. Daje on dobrą szybkość wydruku przy rozsądnej jakości.

Wydruk wspomnianych 5 stron zajął niecałe 20 sekund, co jest niezłym wynikiem. Gdybym faktycznie wydrukował 100 egzemplarzy, czas druku zająłby około 30 minut. Oczywiście, przy założeniu, że w trakcie, nie sklejałby się, ani tym bardziej nie skończył się sam papier.

Część z Was zastanawia się zapewne: a co z atramentem? Czy w trakcie wydruku tak dużej ilości dokumentów, atrament nie skończyłby się przedwcześnie? Według moich obserwacji, Deskjet Ink Advantage 2060 jest dość oszczędna pod względem zużycia atramentu. W trakcie dotychczasowych testów, wydrukowałem około 50 stron różnych dokumentów, głównie kolorowych. W momencie pisania tych słów, pojemniki z atramentem (kolor i czarny), nadal są pełne w 4/5 i 8/9. Szacuję więc, że czarny atrament ma wydajność około 700-800 tekstowych stron.

Przyznaję, że jestem częściowo zaskoczony dotychczasowymi wynikami testów. Nie sądziłem, że technologia druku atramentowego, tak mocno zbliży się do szybkości i wydajności laserówki. Oczywiście, do ideału jeszcze trochę brakuje. Nastąpiła jednak wyraźna zmiana w stosunku do sytuacji sprzed 3-4 lat. Pozytywna zmiana.

Kolejny test już wkrótce.

Nexus S

• Procesor: 1 GHz Samsung Hummingbird S5PC110
• Układ graficzny: PowerVR SGX 540 GPU
• Ekran: 4 cale, 800×480, Super LCD
• Aparat: frontowa VGA, tylna 5 mpix
• Pamięć RAM: 512 MB
• Pamięć flash: 16 GB
• Bateria: 1500 mAh
• Łączność: GSM/GPRS/EDGE/UMTS/WCDMA/HSPA, Bluetooth 2.1 + EDR, Wi-Fi 802.11b/g/n
• Złącza: Micro USB, 3,5 mm słuchawkowe
• Waga: 140 g

Poprzednie wpisy na temat testów Nexusa S:

• Pierwsze wrażenia
• Nagrywanie wideo

Plusy i minusy

+ Wysoka wydajność systemu
+ Szybki start od momentu włączenia
+ Bardzo dobry ekran

- Ubogie oprogramowanie
- Ubogie możliwości multimedialne
- Sztucznie usunięta możliwości nagrywania wideo w 720p
- Brak możliwości rozszerzenia pamięci flash
- Niskiej jakości tylna klapka
- Waga

Ocena: 3,5/5

Test powstał dzięki uprzejmości Samsung Polska.