Zacznijmy od wersji dla Androida. Mamy tutaj kilka drobnych zmian w interfejsie, które jednak poprawiają ogólną użyteczność aplikacji. Dodatkowo, poprawie uległa stabilność działania programu. Najważniejsze zmiany, a właściwie nowe funkcjonalności są jednak dużo ciekawsze.

Pierwsza z nich to możliwość powrotu do miejsca, w którym zakończyliśmy oglądanie materiału wideo (odtwarzacz zapamiętuje miejsce). Druga nowość to dostęp do kanałów telewizyjnych transmitowanych na żywo. W ofercie dostępne są Polsat News, Biznes TV i Superstacja. Obecnie dostęp do kanałów jest darmowy, w ramach promocji związanej z udostępnieniem usługi.

Kolejna jest aplikacja to nowa ipla dla iOS. Tym razem udostępniono uniwersalną wersję aplikacji, która dostosowuje się do wielkości i rozdzielczości ekranu iPada. Specjalnie dla dużego wyświetlacza opracowany został interfejs umożliwiający szybkie odnalezienie interesujących nas programów i seriali. Treści dostępne są w rozdzielczości 576p co daje jakość obrazu zbliżoną do DVD (czasem nawet lepszą).

iplę w wersji dla Androida odnajdziecie tutaj, a wersję dla iOS tutaj. Ci z Was, którzy posiadają już wcześniejsze wersje, muszą tylko dokonać aktualizacji.

Przyznaję, że kilka miesięcy temu myślałem o czymś podobnym, ale nie znałem konstrukcji przewodu, aby go zoperować;) Z kolei, będąca w zasięgu ręki wiedza, nie została przyswojona;)

Jeśli zdecydujecie się na wykonanie powyższej modyfikacji, musicie być świadomi że do użycia MiFi w trybie modemu USB konieczny będzie drugi, niespreparowany przewód. Podkreślam to tak na wszelki wypadek.

Od mniej, więcej 3 lat, na polskim rynku dostępne są telefony komórkowe ze zintegrowanymi tunerami do odbioru telewizji analogowej. Większość z Was może kojarzyć te produkty dzięki firmie myPhone. Problem z tymi urządzeniami, stanowi jednak niedoskonała technologia transmisji sygnału.

Uzyskanie dobrego i niezakłóconego odbioru w transmisji analogowej jest często bardzo trudne, nawet przy użyciu standardowego telewizora i typowej anteny siatkowej. Logiczne jest więc, że urządzenie takie jak telefon komórkowy, z teleskopową anteną wielkości wykałaczki do zębów, nie będzie zdolne do lepszego odbioru.

Nadzieją na dobrej jakości telewizję mobilną miała być technologia DVB-H, ale po szczegóły tej tragicznej historii odsyłam Was tutaj. Pojawiła się jednak kolejna nadzieja. Otóż nasi chińscy bracia, od pewnego czasu, mają w swojej ofercie telefony z tunerami DVB-T (naziemna telewizja cyfrowa).

Zaznaczam jednak, że nie są to produkty dużych i znanych marek, a raczej telefony starające się naśladować owe marki. Znajdziemy wśród nich modele łudząco podobne do iPhone, HTC Magic czy też kilka telefonów przypominających BlackBerry. Niezależnie jednak od tego czy urządzenia tego typu nazwiemy podróbkami czy nie, posiadają one tunery DVB-T, których duże marki jeszcze długo nie wprowadzą do swoich modeli.

Pojawienie tego typu rozwiązań oznacza, że tworzenie osobnych systemów nadawczych tylko dla urządzeń mobilnych mija się z celem. Sygnał który możemy już odbierać przy pomocy telewizorów, dostępny będzie również dla komórek. Według mnie to bardzo dobry sygnał dla nas jako klientów.

Ok. Ale jak to działa? Przekonajcie się na poniższym wideo.

Zanim jednak kupicie jakikolwiek telefon z DVB-T, upewnijcie się, że interesujący Was model wspiera kompresję MPEG 4 która stosowana jest w Polsce.

Podsumowując. Chińczycy wbili ostatni gwóźdź do trumny, w której znalazła się technologia znana jako DVB-H. Co prawda, dostępne obecnie modele, dalekie są od atrakcyjności estetycznej i funkcjonalnej. Ale ok. To dopiero początek. Technologia już jest. Zadaniem producentów jest jej dopracowanie i wykorzystanie w przyszłych telefonach.

To cieszy. Cieszy szczególnie, że wreszcie coś się ruszyło. Szkoda, że tak późno. Nawet Białoruś zdążyła już wdrożyć swoją „cyfrówkę”. Ale ok. Sygnał już jest, a w kwietniu, lipcu i grudniu tego roku uruchomione zostaną kolejne nadajniki.

Pomimo to, nigdy nie osiągniemy 100% pokrycia kraju cyfrowym sygnałem. Dlaczego? Ukształtowanie terenu na to nie pozwoli. Większość państw, które wdrożyły lub aktualnie wdrażają swoją naziemną telewizję cyfrową, boryka się z tym samym problemem. Miejsca do których sygnał nie dotrze, nazywamy właśnie „białymi plamami”.

Istnieje jednak proste rozwiązanie tego problemu. Wymaga on odrobiny dobrej woli ze strony prawodawcy, regulatora oraz samych nadawców. Panaceum na białe plamy jest równoczesna, niekodowana emisja satelitarna, kanałów które dostępne są w emisji naziemnej.

Transmisja satelitarna dociera bowiem również do miejsc, do których sygnał naziemny dotrzeć nie może. Taką metodę stosuje między innymi Wielka Brytania. Naziemna emisja – Freeview, uzupełniana jest przez bezpłatną usługę satelitarną – Freesat. W 2009 roku, podobną usługę wdrażała Telewizja Polska. Po zmianie władzy w TVP projekt jednak upadł.

Według mnie, w tej chwili nie ma sensu tworzyć na siłę kolejnej, satelitarnej platformy cyfrowej, tym razem bezpłatnej. Nadawcy nie dojdą w tej sprawie do porozumienia, gdyż współpraca jest z ich punktu widzenia nieopłacalna. Co można w takim razie zrobić?

Można, a nawet należy zobowiązać ustawowo nadawców do udostępniania niekodowanej emisji satelitarnej, tych kanałów z ich oferty, które są dostępne (oraz będą w przyszłości) w ramach naziemnych emisji cyfrowej. Takie rozwiązanie można było wprowadzić już wiele lat temu, w czasach gdy dostępne były jedynie transmisje analogowe.

Ale ok, nie wybiegajmy nadmiernie w przeszłość. Stacje które emitują swój niekodowany sygnał w ramach 2 i 3 multipleksu (nadajniki cyfrowe) powinny również emitować niekodowany sygnał drogą satelitarną jako uzupełnienie sygnału naziemnego. W ten sposób uzyskalibyśmy 100% pokrycie kraju sygnałem.

Takie rozwiązanie nie zagraża istniejącym platformom satelitarnym, ani sieciom kablowym. Uwolnione zostałyby tylko podstawowe kanały, te które za 2-3 lata i tak bezpłatnie dostępne byłyby na terenie prawie całego kraju (pomijając kwestię białych). Po stronie odbiorców pozostawałoby zakupienie tunerów satelitarnych (o ile jeszcze ich nie posiadają) i odpowiednia konfiguracja sprzętu.

Obawiam się jednak, że sprawy około smoleńskie jeszcze długo będą odwracały uwagę od unowocześniania kraju. Jest to o tyle smutne, że w opisywanym powyżej rozwiązaniu, konieczne jest jedynie sformułowanie odpowiedniego przepisu doprecyzowującego działalność nadawców naziemnych.

Na początek, tradycyjnie mam dla Was specyfikację urządzenia.

Sweex MM210:

• Ekran: LCD, podświetlany na biało
• Łączność: FM 87,5-108 Mhz z RDS, Wi-Fi b/g
• Antena: Przewodowa, zintegrowana
• Głośnik: Mono 4W
• Ilość strumieni w pamięci urządzenia: 11000 stacji oraz 9000 podcastów
• Obsługiwane formaty audio: MP3, WMA, Real Audio
• Dodatkowe funkcje: Odtwarzanie muzyki przez sieć lokalną
• Złącza: AUX oraz Słuchawkowe

Budowa urządzenia

Obudowa MM210 wykonana jest z czarnego, matowego plastiku co sprzyja estetycznemu wyglądowi. Nie jest to co prawda urządzenie z którym non stop mamy bezpośredni kontakt, ale matowe wykończenie powoduje, że obudowa nie „kolekcjonuje” odcisków naszych palców.

Front urządzenia gości ekran LCD, na którym wyświetlane są informacje o odtwarzanej stacji radiowej, pliku audio bądź po prostu aktualnym czasie. Nie sugerujcie się jednak zdjęciami. Ekran posiada białe podświetlenie i żadnego błękitu w nim nie uświadczycie. Natomiast pod ekranem umieszczony został monofoniczny głośnik

W górnej części budzika umieszczone zostały przyciski funkcyjne, za pomocą których możemy między innymi włączyć radio, regulować głośność, dostać się do opcji urządzenia oraz uruchomić tryb drzemki, gdy budzik zadzwoni.

Na tylnej ściance urządzenia znajdziemy zintegrowany przewód anteny, za pomocą którego budzik odbiera tradycyjne stacje radiowe. Odnajdziemy również wejście AUX, przy pomocy którego możemy podłączyć zewnętrzne źródło dźwięku (odtwarzacz mp3), oraz wejście słuchawkowe, do którego, jak sama nazwa wskazuje, możemy podpiąć słuchawki oraz zewnętrzne głośniki (aby uzyskać stereofoniczny dźwięk).

Budzik w praktyce

W mojej okolicy emitowane są sygnały tylko kilku stacji radiowych. Dlatego też chcąc słuchać rozgłośni takiej jak TOK.FM (która nie posiada zasięgu ogólnopolskiego) muszę koniecznie korzystać z komputera i streamować sygnał z internetu. Sweex pozwala mi rozwiązać ten problem i korzystać z rozgłośni internetowych, tak jakby były one nadawane z mojej okolicy.

Przez dwa tygodnie testów, MM210 budził mnie co rano. Muszę przyznać, że robił to na tyle skutecznie, że w pewnym momencie zacząłem wstawać wcześniej, niż zazwyczaj. W moim przypadku jest to duży sukces, gdyż od dawna mam problemy z porannym wstawaniem.

Nie ma jednak róży bez kolców. Według mnie dużą wadą testowanego budzika jest brak pilota zdalnego sterowania. Rozumiem, że w przypadku typowych radiobudzików pilot nie ma zastosowania. Ja jednak korzystałem z urządzenia również w ciągu dnia. Słuchałem za jego pomocą różnych audycji i przyznaję, że ciągła konieczność podchodzenia do urządzenia jest dla mnie po prostu denerwująca.

Jakość dźwięku oraz stabilność połączeń

Pomimo, że budzik posiada tylko monofoniczny głośnik to jakość dźwięku jest całkiem niezła. Jeśli strumień stacji radiowej ma dobrą jakość (wysoki bitrate) to jesteśmy w stanie usłyszeć nawet nieco basów. Natomiast te osoby, które chciałyby się cieszyć dźwiękiem stereofonicznym muszą po prostu podłączyć dodatkowe, zewnętrzne głośniki.

Natomiast co do stabilności połączeń to tutaj bywa różnie. Dużo zależy od przepustowości serwera, który przesyła do nas dźwięk rozgłośni. Jeśli ma on tendencje do zrywania połączeń lub zawieszania się (uwierzcie mi, to się zdarza nawet w dzisiejszych czasach), no to wtedy musimy się liczyć ze zrywaniem transmisji.

Podsumowanie

Sweex MM210 to bardzo fajny kompaktowy radiobudzik, który wielu osobom może ułatwić poranne wstawanie z ulubioną stacją radiową. Nie mam żadnych zastrzeżeń co do jakości wykonania urządzenia i jego funkcjonalności. Myślę jednak, że producent niepotrzebnie i nadmiernie ukierunkował się na radiobudzik. Pozbawiając MM210 pilota obniżył jego funkcjonalność. Chętnie dopłaciłbym te kilka złotych, aby urządzenie posiadało pilota.

Plusy i minusy

+ Dobra jakość wykonania
+ Dobra jakość dźwięki
+ Pomaga zwalczyć późne wstawanie

- Brak pilota

Ocena: 4/5

Test powstał dzięki uprzejmości Sweex

Na 45 stronie nowego „iMagazine” znajdziecie artykuł pod tytułem „Tablet – Netbook killer”, w którym pastwie się nad małymi komputerkami i udowadniam, że netbook w swoim obecnym kształcie, rozminął się z pierwotną koncepcją komputera, którym miał być.

Zachęcam Was do komentarzy odnośnie wspomnianego artykułu oraz całego magazynu.

„iMagazine” jest publikacją całkowicie darmową. Aby ściągnąć aktualny numer oraz otrzymywać informacje o kolejnych wydaniach, wystarczy zapisać się do newslettera na tej stronie.

Kolejny numer MFM prawdopodobnie już w listopadzie, a na dniach pojawi się również wersja na iPada.

W związku z premierą magazynu, zorganizowany jest również konkurs, w którym wygrać można iPada 3G. Więcej szczegółów tutaj.

Dzięki uprzejmości agencji Redefine oraz firmy Panasonic Polska, przez ostatnie 2 tygodnie miałem okazję testować telewizor Panasonic Viera TX-L37V20, który posiada zintegrowaną aplikację ipla. Poniżej przeczytać możecie o moich wrażeniach oraz zobaczyć wideo pokazujące telewizyjną iplę w akcji.

Ewolucja iplii

Koło się zamknęło. Treści, które wyszły z ekranu telewizora, powracają na jego ekran. ipla rozpoczęła swoją karierę jako aplikacja dla Windows, z czasem migrując na inne systemy operacyjne, telefony komórkowe, tablety i ostatecznie na duży ekran dzięki popularyzującym się ostatnio, telewizorom połączonym z siecią.

W przypadku opisywanego Panasonica, ipla dostępna jest w ramach platformy VieraCast, która rozszerza możliwości telewizora o dodatkowe aplikacje. Zazwyczaj są to serwisy informacyjne oraz serwisy wideo, ale znaleźć możemy także klienta Skype (telewizor może służyć jako komunikator).

Na poniższym wideo zobaczycie telewizyjną iplę w akcji.

Jak widzicie, całość działa bardzo sprawnie.

Interfejs i funkcje

Interfejs podzielony jest na kategorie, dzięki którym szybko znajdziemy interesujący nas serial i program. Dostępna jest również wyszukiwarka za pomocą, której możemy odnaleźć interesujące nas treści po wpisaniu ich nazwy z pilota. W trakcie testów stwierdziłem, że telewizyjnej iplii brakuje funkcji „listy odtwarzania”. Czasem chciałoby się po prostu wrzucić na listę kilka pozycji (kabaretów lub innych krótszych materiałów), usiąść wygodnie przed telewizorem czy nawet położyć się i oglądać odtwarzane materiały jeden po drugim.

Jakość dostępnych materiałów

Zdecydowanie najlepszą jakość posiadają seriale, a szczególnie najnowsze produkcje. Nie jest to co prawda HD, ale uwierzcie mi na słowo, tytuły takie jak „Hotel 52” czy „Ludzie Chudego” dostępne są w bardzo dobrej jakości, lepszej niż ta którą uświadczymy w Polsacie SD. Jest to o tyle ciekawe, że w zachodnich, bezpłatnych serwisach VOD (opieram się na opiniach użytkowników, które przeczytałem), tendencja jest odwrotna. Treści dostępne w usługach są zazwyczaj niższej jakości niż podczas emisji telewizyjnej.

W nieco niższej jakości (ale nadal bardzo dobrej) dostępne są materiały sportowe. Powiedziałbym nawet, że jakość jest identyczna do tej znanej z Polsatu Sport SD. Oglądając mecz lub wyścigi samochodowe, bardzo szybko zapomnieć można, że materiał odtwarzany jest z sieci, a nie transmitowany drogą tradycyjnej telewizji. Najniżej (pod względem jakości) znajdują się serwisy informacyjne. Posiadają one niższą rozdzielczość, ale dla mnie osobiście to nie jest problem. Nie mam potrzeby oglądać twarzy polityków w HD. W zupełności wystarczy mi gdy dowiem się o najnowszych wydarzeniach, nawet bez spoglądania w ekran.

Mamy jeszcze sekcje „Rozrywka” i „Muzyka”, w których zgromadzone są bardzo różnorodne, tak pod względem tematyki jak i jakości. Talk-show „Jazda figurowa” dostępny jest w jakości opisywanych wcześniej seriali. Z kolei filmy offowe i teledyski, często posiadają dużo gorszą jakość, ale pamiętać należy, że z kiepskiego źródła nie da się wiele zrobić.

Podsumowanie

Redefine (twórca ipla) wykonała kolejny krok na drodze do światowej dominacji;) Ok, to była lekka przesada. Nie mam jednak żadnych wątpliwości co do oceny iplii, która jest obecnie najlepszą usługą VOD (oferującą treści telewizyjne) w Polsce. Pozostaje mi jedynie mieć nadzieję, że obecne już kanały dystrybucji będą rozwijane. Liczę na to, że telewizyjna ipla pojawi się w kolejnych modelach telewizorów, również tych tańszych. Mam również nadzieję, że w końcu pojawi się rozwiązanie problemu zabezpieczeń DRM i płatne treści ipla takie jak filmy i transmisje na żywo dostępne będą również z mobilnej i telewizyjnej aplikacji. Chciałbym móc w przyszłości wypożyczać filmy tak jak teraz mogę oglądać seriale z biblioteki ipla. Pomijając te kwestie już w tej chwili telewizyjna ipla jest świetnym, godnym polecenia produktem.

Plusy i minusy

+ Bardzo dobra jakość seriali i materiałów sportowych
+ Prostota obsługi
+ Mama obejrzy „Hotel 52” nawet jeśli prześpi emisje;)

- Brak funkcji „lista odtwarzania”
- Na razie telewizory wspierające ipla są drogie

Ocena: 4,75/5

iM pozostanie nadal zorientowany na tematykę Apple. W magazynie pojawi się jednak więcej treści o charakterze profesjonalnym (poradniki, analizy, felietony). Dodatkowo, obecne będą również artykuły poświęcone produktom innych marek.

Zachęcam Was do zapoznania się z „iMagazine”, gdyż jest to ścisła czołówka polskich magazynów internetowych, który od swoich papierowych odpowiedników różni się jedynie brakiem fizycznego wydania oraz ceną. Jest to magazyn całkowicie darmowy.

Strona oficjalna „iMagazine” – Aby otrzymywać nowe numery, należy zapisać się do newslettera. Link do nowego numeru otrzymacie tuż po premierze w mailu.

Prawdopodobnie już w przyszłym numerze, przeczytać będziecie mogli również artykuły mojego autorstwa. Myślę, że to kolejny dobry powód dla którego warto zainteresować się „iMagazine”

Tablety Sharpa określane są mianem e-czytników, których głównym przeznaczeniem ma być możliwość czytania cyfrowych książek. Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę, że posiadają one dotykowe ekrany LCD, łączność Wi-Fi oraz pracują pod kontrolą Androida (co za zaskoczenie), to zdecydowanie bliżej im do iPada niż do Kindle.

Poniżej wideo z prezentacji tabletów. Całość w języku japońskim, ale aby zrozumieć to co najważniejsze, nie trzeba znać języka producentów.

Tablety Sharpa będą nazywać się Galapagos i dostępne będą w 2 rozmiarach: 5,5 oraz 10,8 cala. Co ciekawe, mniejszy model posiadać będzie ekran o rozdzielczości 1024×600 (znanej przede wszystkim z netbooków). W urządzenia tej wielkości, najpopularniejsze obecnie są ekrany 800×480. W przypadku Sharpa, taki ekran nie powinien jednak dziwić. W końcu, w Japonii od około 2 lat dostępne są telefony komórkowe tego producenta, z takimi właśnie ekranami.

Model o wielkości 10,8 cala będzie natomiast posiadał ekran o rozdzielczości 1366×800. Czyżby Sharp chciał zabić mit ekranu retinal display? Tak czy inaczej oba modele prezentują się całkiem ciekawie, pomimo że dokładna specyfikacja, ani też ceny nie są jeszcze znane.

Źródło: CrunchGear