Pełna specyfikacja:

• Procesor: ARM 11 600 MHz
• Pamięć: 128 MB
• Technologia druku: laserowa
• Rozdzielczość druku: 600 dpi
• Prędkość druku: czerń (16 str/min), kolor (4 str/min)
• Podajnik: 150 arkuszy
• Rekomendowana wykorzystanie: 250-950 arkuszy miesięcznie
• Rozdzielczość skanu: 1200 dpi
• Interfejs: USB 2.0, Ethernet 10/100
• Łączność bezprzewodowa: Wi-Fi 802.11b

Pierwsze wrażenia

Jak już wspomniałem, testowana drukarka jest jednocześnie urządzeniem wielofunkcyjnym. Pod względem wymiarów nie różni się ona od innych produktów w tej klasie. Spokojnie zmieści się na typowym biurku, tuż obok komputera. Obudowa urządzenia wykonana jest z czarnego plastyku, który może być postrzegany jako wada. Faktem jest bowiem, że przyciąga kurz jak magnes. Można jednak odwrócić sytuację i powiedzieć: może to sygnał, że warto częściej sprzątać w pokoju/biurze?

Instalacja urządzenia

M175nw to nad wyraz wszechstronne urządzenie. Poza tradycyjnym połączeniem USB, drukarka potrafi komunikować się z komputerem po przez Ethernet lub Wi-Fi (jako urządzenie sieciowe) oraz przez e-mail (funkcja ePrint). Proces instalacyjny jest jednak ograniczony tylko do pojedynczej płyty. Pod Mac OS X instalacja ogranicza się praktycznie do 4 kliknięć i podania hasła administratora. Drukarka zostanie automatycznie rozpoznana w sieci i po kilku chwilach będzie gotowa do użycia.

Jakość wydruku

Jak wspomniałem we wstępie, testowana drukarka jest kolorową laserówką. Jest to pierwsze urządzenie tego typu z którym mam do czynienia. Testowe wydruki zaskoczyły mnie jednak swoją jakością. Nawet na zwykłym papierze, reprodukcje fotografii są bardzo dobre. Żadnych smug. Pokrycie tuszem jest bardzo jednolite. Fotografie są może trochę wyblakłe, ale często to kwestia kalibracji zdjęcia pod kątem konkretnej drukarki. Wydruk sprawia wrażenie jakby był lakierowany.

Ktoś z Was może zapytać, a co ze zużyciem tonerów (drukarka posiada ich 4)? Otóż nie jestem w stanie ocenić tempa zużycia materiału drukującego. Nigdy wcześniej nie korzystałem z drukarki tego typu, dlatego też nie mam porównania.

Skaner

M175nw jest urządzeniem sieciowym. Umożliwia nie tylko drukowanie w sieci lokalnej, ale również i skanowanie. Z punktu widzenia użytkownika nie ma jednak różnicy jaką drogą skan dociera do komputera. Wszystko dzieje się w tej samej aplikacji. Nie zauważyłem nawet jakiejś różnicy w szybkości skanu sieciowego, w porównaniu do skanu przez USB. Wszystko wskazuje na to, że urządzenie stosuje jakiś algorytm kompresji, w wysyłanym do komputera obrazie. Jest to jednak sygnał, że skaner może być nie wystarczający do profesjonalnych zastosowań graficznych.

ePrint

Najciekawszą funkcją MW175nw wydaje się ePrint. Funkcja ta pozwala drukować z takich urządzeń jak smartphone’y i tablety. Wykorzystuje do tego najzwyklejszy w świecie adres e-mail. Po konfiguracji usługi, HP udostępnia nam adres poczty, przypisanej do posiadanej przez nas drukarki. Następnie wystarczy wysłać wiadomość z naszego urządzenia, a 2-3 minuty później drukarka „wypluje” nasz dokument.

Drukowanie przy użyciu ePrint wpiera załączniki w wielu formatach. Pliki graficzne: JPEG, TIFF, BMP, PNG i GIF. Dokumenty: PDF, Microsoft Word i PowerPoint. Pliki Excel nie są obsługiwane, prawdopodobnie ze względu na ich strukturę. Można to jednak łatwo obejść. Wystarczy tylko zapisać interesujący nas fragment w PDF, a następnie wysłać na adres drukarki.

Jeśli wewnątrz wiadomości nie zamieścimy żadnej treści, tylko załączniki, wtedy ePrint wydrukuje tylko załączniki. Warto o tym pamiętać jeśli nie chcemy non stop drukować podpisów do naszych maili.

HP postarało się zabezpieczyć ePrint przed potencjalnym spamem. Jedną z dostępnych możliwości jest określenie listy adresów, z których akceptowane maile do druku. Dostępne są również inne narzędzia, ale te, o którym napisałem, wydaje się najbardziej efektywne.

Ogólne wrażenia z użytkowania

Urządzenie jest cichsze od laserówek, z którymi miałem dotychczas do czynienia. Nie jest to jednak jakaś dramatyczna różnica, gdyż drukarki tego typu już od dawna nie są tak głośne jak były kiedyś.

W trakcie testów zauważyłem jednak, że drukarka jest nieco wolniejsza od mojej własnej, sieciowej laserówki. Po wysłaniu dokumentu do drukarki, mija kilkanaście sekund zanim urządzenie rozpocznie druk. Nie wiem z czym może to być związane. Atramentówka nadal pozostaje jednak wolniejsza;)

Podsumowanie

M175nw to bardzo ciekawa laserowa drukarka dla małej firmy. Jej największą zaletą jest według mnie cena urządzenia, która kształtuje się na poziomie tysiąca zł. Jest to bowiem jedno z najtańszych urządzeń wielofunkcyjnych na rynku, które dysponuje kolorowym laserowym drukiem. Jakość wydruku jest bowiem warta swojej ceny. Gdyby tylko nie cena kompletu tonerów. Musimy jednak pamiętać, że taka drukarka ma na siebie zarabiać, a przynajmniej wspomagać zarabianie.

Plusy i minusy

+ Cena
+ Jakość wydruku
+ Cicha praca
+ Prosta obsługa
+ ePrint

- Wolny druk sieciowy

Ocena: 4,5/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Hewlett-Packard Polska

A jutro zapraszam na konkurs, w którym do wygrania będzie nowiutka HP LaserJet Pro 100 Color MFP M175nw:)

Przede wszystkim kolejna odsłona Honeycomba wprowadzi wsparcie dla tabletów o mniejszych ekranach i dla procesorów Qualcomma. Obecnie Android dla tabletów działa prawidłowo jedynie na urządzeniach wyposażonych w układy NVIDII. Honeycomb 3.2 jest szansą przede wszystkim dla tabetów, które ze względu na swoją specyfikację trafiły na rynek z systemem zarezerwowanym dla smartfonów (jak HTC Flyer).

Z bardziej widocznych zmian spodziewać można się zaktualizowania i poprawienia ściany widgetów, likwidacji wielu pomniejszych błędów oraz poprawienia akceleracji sprzętowej.

Źródło: Slashgear

Sakshat – bo tak nazywa się wspomniany tablet, ma być urządzeniem edukacyjnym, które popchnie informatyzację szkolnictwa w Indiach. Jest to projekt rządowy, realizowany we współpracy z tamtejszymi uniwersytetami.

Część z Was może jeszcze pamiętać moje wcześniejsze wpisy na temat indyjskiego tabletu oraz technologii, która miałaby pozwolić osiągnąć cenę końcową na poziomie 35$. Rozważałem wtedy wysokonakładową produkcję tabletów z układem ARM9, 2 GB pamięci flash, 7-calowym, rezystencyjnym dotykowym ekranem. Chińska firma projektowa AllGo zaprezentowała nawet model referencyjny takiego tabletu.

Specyfikacja indyjskiego tabletu okazuje się jednak nieco „bardziej wyśrubowana”. Z doniesień prasowych wynika, że Sakshat posiadać będzie Wi-Fi, port USB, 32 GB pamięci flash oraz 2 GB RAM. Cena końcowa 35$. Najbardziej wątpliwe są dla mnie wielkości RAMu. 2 GB w urządzeniu za 35$!? Najnowsze high-endowe tablety mają po 1 GB RAM.

Oczywiście istnieje możliwość, że to media przekręciły specyfikację. W takiej sytuacji pozostaje nam oczekiwać na pierwsze informacje o egzemplarzach produkcyjnych.

Źródło: The Times of India

Tym razem, ekran pomocniczy umiejscowiony jest jednak wewnątrz telefonu, a dokładnie na wysuwanej spod głównego ekranu tacce z klawiaturą QWERTY. Dodatkowy ekran służyć ma do szybkiego uruchamiania ulubionych aplikacji. Białe plusiki widoczne na powyższym zdjęciu wskazują na możliwość dodawania własnych skrótów.

Zastanawiam się jednak, czy taki dodatkowy, pomocniczy ekran ma jakiś praktyczny sens? Do uruchamiania skrótów naprawdę konieczny jest cały dodatkowy ekran? Dodatkowe pięterko fizycznych klawiszy, pełniących rolę samodzielnie definiowanych skrótów nie było by wystarczające?

Źródło: pocket-lint.com

Można zadać sobie pytanie o zasadność takiego wpisu – czym innym przecież jest rozwój technologii będący naturalną koleją rzeczy, a czym innym jest rekord świata, prawda? Czy nie jest to trochę przesada?. Czym jest dla Was rekord świata i czy można w nim zawrzeć parametry techniczne urządzenia?

Windows 8 dla tabletów
Microsoft ma już bardzo obiecujący system operacyjny dla smartphone’ów, który dzięki współpracy z Nokią ma szansę ustanowić swoją pozycję na rynku. Smartphone’y to jednak nie wszystko. W najbliższych miesiącach, a zapewne i latach, wyobraźnie konsumentów napędzać będą tablety, których popularyzacja, w opinii różnych osób wieści koniec komputerów PC. Moją opinię na ten temat poznać możecie tutaj. Nie o PC będzie mowa. Wróćmy do tabletów oraz nowego Windowsa. Na podstawie prezentacji Microsoftu stwierdzam, że nasz ulubiony monopolista ma jeszcze przynajmniej jednego asa w rękawie. Zachęcam Was do obejrzenia poniższego wideo. Prezentuje ono Windows 8 w pełnej krasie. Obejrzyjcie całość.

Od czasu targów CES 2011, podczas których Microsoft zapowiedział, że Windows 8 będzie wspierał ARM oraz zostanie przystosowany do tabletów, wielu blogerów i dziennikarzy technologicznych zastanawiało się, w jaki sposób koncern zamierza połączyć system biurkowy z systemem mobilnym, przeznaczonym dla ekranu dotykowego? Jest to o tyle istotne, że połączenie oby światów mogłoby zaowocować utratą części funkcjonalności. Jeśli jednak obejrzeliście powyższe wideo, wiecie już jak Microsoft rozwiązał owy problem. 2 interfejsy w jednym systemie. Według mnie, to najlepsze z możliwych rozwiązanie. Ten drugi, tabletowy, oparty został na Metro UI – interfejsie znanym już z Windows Phone 7. Jest to tyle dobre rozwiązanie, że pozwala zachować jednolitość systemu i oprogramowania. Programiści otrzymają zapewne dodatkowe API dla interfejsu tabletowego, dzięki któremu tworzyć będą aplikacje dedykowane dla dotykowego ekranu.

Uważam również, że pomysł Microsoftu na multitasking w interfejsie tabletowym jest świetny. Jest to chyba pierwsze rozwiązanie tego typu, które pozwala uruchomić kilka aplikacji w tym samym widoku. Można nawet powiedzieć, że Microsoft stworzył nowy rodzaj okienek.

Jak więc wspomniałem, oczekuję na premierę oraz pierwsze urządzenia z Windows 8. Microsoft pokazuje, że jest w stanie dokonać płynnego przejścia ze starej do nowej klasy komputerów. Stanie się to jednak bez konieczności odrzucania wszystkich dotychczasowych osiągnięć.

Na początek kilka słów o specyfikacji urządzenia.

Western Digital My Book Live

• Pojemność: 1 TB
• Interfejs: Ethernet 10/100/1000
• Systemy operacyjne: Windows XP/Vista/7, Mac OS X Leopard/Snow Leopard
• Protokoły: DLNA/UPnP

Estetyka i wykonanie

Zacznę od poinformowania Was, że prywatnie jestem posiadaczem starszej generacji testowanego dysku. Jest nią biały My Book World 1 TB z 2009 roku. Dlatego też mam okazję porównać oba dyski oraz odnieść się do wyglądu i funkcjonalności modelu Live.

Nowy MyBook jest przede wszystkim cieńszy od swojego poprzednika. Urządzenie nadal skrywa wewnątrz 3,5 calowy dysk WD, a pomimo to zostało odchudzone. Podejrzewam, że częściowo ma to związek z przeprojektowaniem płyty głównej urządzenia oraz rezygnacją z dodatkowych portów.

W przeciwieństwie do starszej generacji, Live nie posiada portu USB, który umożliwiał rozszerzanie pojemności urządzenia przy użyciu zewnętrznych dysków. Live posiada tylko port Ethernet i to za jego pomocą komunikuje się ze światem.

Pomimo tego braku (o którym więcej w dalszej części) wykonanie My Book Live oceniam pozytywnie. Dysk posiada matową, ciemną obudowę, która pozwala go łatwiej „zakamuflować” i nie zarysuje się tak szybko jak to miało miejsce w przypadku starego, połyskliwego My Booka World. Ktoś zapyta: a gdzie ta obudowa ma się zarysować skoro, dysk sieciowy z definicji stoi w miejscu? Odpowiem tylko, że definicja mija się często z praktyką. Uzasadnienie poparte przykładem w dalszej części testu.

Instalacja i użytkowanie

Przygotowanie My Book’a do pracy jest dość proste. Podłączamy dysk do routera, a następnie do gniazdka elektrycznego. Dysk rozpoczyna procedurę startową, a po kilkudziesięciu sekundach w zasobach sieciowych Windows 7 i Mac OS X (o ile nasz router jest poprawnie skonfigurowany) pojawia się nowa partycja. W Windows XP konieczne jest natomiast doinstalowanie dostarczonego przez WD oprogramowania.

Gdy wszystko już ruszy, możemy bez przeszkód kopiować pliki na dysk, uruchamiać je bezpośrednio z niego, tak jak gdybyśmy robili to z lokalnym nośnikiem. Zaletą dysku sieciowego jest jednak możliwość udostępniania jego zawartości wszystkim komputerom oraz innym, kompatybilnym urządzeniom podłączonym do lokalnej sieci.

Funkcje

Western Digital, reklamując My Book Live bardzo podkreśla multimedialny charakter swojego produktu. Nie oznacza to jednak, że firma zrezygnowała z bardziej profesjonalnych funkcjonalności. Od tych drugich zaczniemy.

WD SmartWare i Time Machine
WD wyposażyło swój dysk w bardzo ważną funkcjonalność jaką jest zdolność do automatycznego robienia kopii zapasowych danych z komputerów podłączonych do sieci lokalnej. Rozwiązanie wspiera systemy Windows i Mac OS X. W przypadku tego pierwszego konieczne jest doinstalowanie i skonfigurowanie oprogramowania WD SmartWare, które zajmuje się procesem tworzenia kopii. Natomiast w przypadku komputerów Apple, wystarczy tylko uruchomić program Time Machine, wybrać My Booka jako docelowy dysk do składowania kopii, a reszta potoczy się automatycznie.

Przestrzegam Was jednak przed robieniem kopii zapasowych przez Wi-Fi. Nie twierdzę, że się nie da, bo można. Ale skopiowanie kilkuset gigabajtów danych w pierwszej kopii, a następnie kilku-kilkunastu giga w ramach aktualizacji, przez Wi-Fi potrafi być męczące, szczególnie jeśli w tym samym czasie chcemy pracować z komputerem i korzystać z internetu. Dlatego też, do wykonywania kopii zapasowych zalecam podpięcie komputera bezpośrednio do routera, przewodem sieciowym. Prywatnie stosuję jeszcze drastyczniejszą metodę. Otóż odłączam dysk od routera i podpinam go przez Ethernet bezpośrednio do komputera. Kopia zapasowa realizowana jest szybko, a ja mogę bez przeszkód pracować z komputerem. To jest właśnie jedna z tych okazji kiedy dysk sieciowy jest przemieszczany.

DLNA/UPnP
Jak wspomniałem we wstępie tej części, My Book Live jest urządzeniem o silnym zabarwieniu multimedialnym. Dysk wspiera standard DLNA, który pozwala różnym, kompatybilnym urządzeniom odtwarzać multimedia w nim zgromadzone. Wystarczy tylko umieścić posiadane pliki w specjalnych katalogach, przeznaczonych dla filmów, muzyki oraz zdjęć. Urządzenia wspierające DLNA powinny od razu pokazać listę plików dostępnych we wspomnianych katalogach.

Ale jak to wygląda w praktyce? W praktyce, konsola PlayStation 3 rozpoznaje dysk bez zająknięcia i pozwala odtwarzać z niego wszystkie wspierane rodzaje multimediów. Podobnie odtwarzacz WDTV Live HD (model bez własnego dysku). Dzięki urządzeniom tego typu możemy odtwarzać filmy na ekranie telewizora, przeglądać zdjęcia z przepastnej biblioteki fotografii lub po prostu słuchać zgromadzonej na dysku muzyki. Największą zaletą jest jednak jednoczesny dostęp do tych plików z wielu urządzeń. Aby pozostać sprawiedliwym, muszę jednak przyznać, że w praktyce, wszystkie te urządzenia powinny być połączone kablowo, aby osiągnąć pełną wydajność. Nie mniej funkcjonalność DLNA jest bardzo przydatna bo pozwala w łatwy sposób stworzyć centralną bibliotekę multimediów.

Serwer iTunes
Ostatnią funkcją dysku jaką pozwolę sobie opisać jest serwer iTunes, który podobnie jak opisane powyżej DLNA, pozwala udostępniać multimedia, a dokładnie muzykę. Wszystkie utwory, które składować będziemy w dedykowanym dla muzyki katalogu, dostępne będą w iTunes, w sekcji „Udostępniane”. W ten sposób wszystkie wszystkie domowe komputery mogą zawsze mieć dostęp do tych samych utworów.

Podsumowanie

Jako użytkownika dysku sieciowego z 2-letnim stażem nie trzeba mnie przekonywać o zaletach urządzenia tego typu. Testowany przeze mnie My Book Live ma natomiast tą zaletę, że jest prosty w użyciu i nie wymaga od użytkownika zaawansowanej wiedzy z zakresu technologi sieciowej. Jedynym zastrzeżeniem jakie mam do My Booka (nie tylko opisywanego modelu) to brak interfejsu USB i możliwości podłączenia go do komputera jako typowego dysku. My Book Live jest na tyle mały, że mógłby pełnić również funkcję dysku przenośnego.

Plusy i minusy

+ Prosty w użyciu
+ Dobry mechanizm kopii zapasowej
+ Wsparcie DLNA
+ Wsparcie iTunes

- Brak interfejsu USB

Ocena: 4,5/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Western Digital

Podstawą całości jest smartphone, który w razie potrzeby może posłużyć jako „dawca organów” dla stacji dokującej, składającej się głównie z ekranu dotykowego. Całość pracować ma pod kontrolą najnowszego Androida Ice Cream Sandwich, którego premiera zaplanowana została na koniec bieżącego roku.

Wideo z Engadget, prezentujące makietę urządzenia.

Biorąc pod uwagę ostatnie przejęcie Modu przez Google można przypuszczać, że w następnej generacji Nexus również będzie potrafił zamienić się w tablet. Według wstępnych zapowiedzi, Padfone trafi na sklepowe półki w okolicach Bożego Narodzenia.

Pełna specyfikacja:

• Procesor: 533 MHz
• Ekran: 9,7 cala o rozdzielczości 1200×825 i 16 odcieniach szarości
• Pamięć: 256 MB RAM, 2 GB Flash
• System: Linux
• Wspierane formaty: PDF (obsługa DRM ADE), ePub (obsługa DRM ADE), TXT, HTML, RTF, PRC, CHM, DJVU, DOC, FB2, FB2.zip, TCR, JPG, BMP, PNG, TIFF
• Łączność: WiFi b/g, 3G, Bluetooth
• Wymiary: 192 x 263 x 11,5 mm
• Waga: 530 g
• Bateria: 1530 mAh

Estetyka i wykonanie

Pocketbook Pro 903 to właśnie jeden z tych czytników, które koniecznie chcą przypominać tablet. Gabaryty urządzenia są bardzo zbliżone do iPada, a przekątna ekranu jest już identyczna i wynosi 9,7 cala. Od tabletu Apple, czytnik najbardziej odróżnia spora ilość klawiszy funkcyjnych rozmieszczonych na obudowie. Ciężko jest się przyzwyczaić do ich obsługi z tego względu, że w zależności od sytuacji spełniać mogą zupełnie różne funkcje. Przykładowo klawisz Home, który w niemal każdej aplikacji służy jako powrót do menu głównego czytnika, przy otwartej książce przenosi do spisu treści, natomiast przy otwartej przeglądarce internetowej otwiera stronę ustawioną jako główną. Co ciekawe jest drugi klawisz o podobnym działaniu – ten jednak przenosi do głównego menu zawsze, niezależnie od tego jaka aplikacja jest w danej chwili otwarta.

Patrząc na specyfikację modelu Pro 903 trudno nie oprzeć się wrażeniu, że jest on przeładowany niepotrzebnymi ficzerami. Łączność 3G i Bluetooth jest całkowicie zbędna. W urządzeniu tego typu można by się obejść także bez akcelerometru, który i tak nie w każdej z aplikacji działa (a trzeba dodać, że udostępnione programy policzyć można na palcach obu rąk).

Ekran i notatnik

Wielkość ekranu to jednocześnie plus i minus. Większy ekran jest jednoznaczny z większymi gabarytami urządzenia co z kolei przekłada się na zwiększoną wagę. Trzymanie urządzenia w ręku jest męczące na dłuższą metę i mało wygodne. Z drugiej strony większy ekran to dużo wygodniejsze sporządzanie notatek. Za pomocą dołączonego do zestawu rysika notuje się całkiem przyjemnie. Trochę brakuje opcji dodania linii lub kratek podczas pisania dla ułatwienia zachowania równych odstępów pomiędzy wierszami.

System operacyjny i podzespoły

W Pocketbooku personalizacja jest dość ograniczona. Możemy wybierać pośród kilku dostępnych układów ekranu głównego i czcionek. Podstawowy ekran dostosowywać można także za pomocą monokształtnych kwadratowych widgetów, wśród których jednak nie możemy przebierać… Z ekranu głównego w zależności od wybranego układu mamy dostęp do ostatnio otwartych książek, podstawowego menu (ze skrótami do m.in. muzyki, biblioteki, menedżera plików czy aplikacji) oraz doczepionych widgetów.

Pro 903 kryje w sobie procesor taktowany 533 MHz, 256MB pamięci RAM oraz 2GB wbudowanej pamięci, którą poszerzyć można o kolejne 32GB za pomocą kart pamięci. Specyfikacja przedstawia się więc całkiem nieźle.

Sprzęt działa pod kontrolą systemu opartego na jądrze Linux. W teorii daje to spore możliwości modyfikacji – w praktyce jednak wielu takich nie ujrzymy (o ile jakiekolwiek). Po pierwsze czytniki książek elektronicznych wciąż nie wyszły z miana produktu niszowego. Inna sprawa, że Pocketbook nie ma takiej siły przebicia aby zainteresować sobą szersze grono odbiorców.

Przeglądarka internetowa

Aplikacja przeglądarki działa całkiem sprawnie pod względem prędkości ładowania stron i zgodności ze standardami. Problem rodzi się podczas wprowadzania tekstu: możliwe jest to tylko za pomocą rysika (wykrywanie dotyku realizowane jest w technologii Wacom – takiej samej jak w tabletach graficznych). W połączeniu z czasem reakcji elektronicznego papieru mamy jeden wielki koszmar. Dopiero pół sekundy po trafieniu w literkę jest ona wprowadzana – po wprowadzeniu w ten sposób dwóch trzech wyrazów trzeba zrobić chwilkę przerwy, ponieważ czytnik nie nadąża z wprowadzaniem liter i niektóre zaczyna losowo pomijać. Drugą bolączką klawiatury jest brak możliwości wprowadzania polskich znaków co eliminuje wiele z możliwości jakie mogłąby za sobą nieść przeglądarka. Ogromnym minusem jest również sposób przewijania stron. Ze względu na specyfikę elektronicznego papieru najpierw przeciągamy pasek przewijania, jednak dopiero po dłuższej chwili widzimy efekt.

Książki czyta się bardzo przyjemnie. Ilość wspieranych formatów jest bardzo pokaźna i powinna każdego zadowolić. Z obsługą polskich znaków także nie ma najmniejszego problemu o ile oczywiście nie popełnimy błędu przy doborze kodowania podczas konwersji książki z innego formatu. Aplikacji czytnika (czyli tej najważniejszej w całym urządzeniu) nie można nic zarzucić, bo znakomicie spełnia rolę, do której została stworzona.

Podsumowanie

Elektroniczny papier nie ma sobie równych – czytanie książek za jego pośrednictwem jest wygodne i daje naturalne odczucia. Jeśli dodać do tego bardzo dobrze napisany program do czytania książek mamy prawie ideał – jedyne czego brakuje to odpowiednie gabaryty, waga i cena. Czytnik jest po prostu trochę za ciężki i na pewno, za drogi, w stosunku do swoich możliwości. Pocketbook Pro 903 za wszelką cenę chce być tabletem typu iPad, co zdecydowanie nie wychodzi mu na dobre. Przeładowanie zupełnie zbędnymi funkcjonalnościami (z punktu widzenia osoby chcącej wyłącznie czytać cyfrowe książki), nie najlepiej dobrane gabaryty urządzenia, nareszcie zupełnie nieprzekładająca się na możliwości urządzenia cena nie czynią z Pocketbooka produktu atrakcyjnego. Szczerze mówiąc zamiast Pro 903 radziłbym kupić pełnowartościowy tablet (pierwszego iPada) i dużo lepszy czytnik książek elektronicznych, jakim bez wątpienia jest Kindle 3.

Plusy i minusy

+ Bardzo dobry ekran
+ Wsparcie różnorodnych formatów dokumentów

- Rozmiary
- Waga
- Kiepski stosunek możliwości do ceny

Ocena: 3/5

Test przeprowadzony dzięki uprzejmości Czytio.pl

Przypomnijmy sobie bałagan jaki powstał po premierze Honeycomb. Na rynku mamy dwa systemy, zaprezentowane jeden po drugim w przeciągu około miesiąca. Każdy przeznaczony dla innego typu urządzenia, ale jednak należące do tej samej rodziny.

Ice Cream Sandwich (nadal nie wiemy jaki będzie numer tej wersji) rozjaśnił trochę sytuację. Wiemy już, że będzie on pierwszym Androidem, przystosowanym do pracy na urządzeniach z małym i dużym wyświetlaczem. Okazało się, że Google nie ma zamiaru dzielić swojego systemu na kolejne gałęzie i generować w ten sposób jeszcze większego bałaganu.

Całkowicie skrystalizowało sytuację małe odkrycie – zmieniając gęstość pikseli w ustawieniach systemu, możemy na dowolnym urządzeniu wyposażonym w Androida Honeycomb uzyskać dostęp do interfejsu Gingerbread’a. Wiele wskazuje na to, że Android 3.0 od początku miał być systemem dla smartphone’ów i tabletów. Google najwyraźniej nie zdążyło przygotować wszystkiego na czas. Dlatego upubliczniona została tylko część dla tabletów, która jak się później okazało, też nie była całkowicie dopracowana.

Skąd ten pośpiech? Google potrzebowało błyskawicznie tabletowej wersji Androida, którą partnerzy koncernu mogliby wykorzystać w planowanych produktach. Udostępnienie im kolejnego systemu z interfejsem znanym ze smartphone’ów, albo co gorsza, przesunięcie premier tabletów, mogłoby się odbić negatywnie na wizerunku Google i jego partnerów. Dlatego zdecydowano, że Honeycomb nie będzie działał na smartphone’ach. Natomiast Ice Cream Sandwich będzie miał czas dojrzeć i zostanie upubliczniony jako system uniwersalny, dla smartphone’ów i tabletów.

O przyszłość rozwoju Androida raczej nie powinniśmy się już martwić. Google obecnie będzie dążyć do uporządkowania kalendarza i kolejne wydania będą następować już w regularnych odstępach czasu.